October 2026 · فارسی
I speak with sorrow.
I was sixteen when I left. I came back eighteen.I was 165 centimeters tall. I returned at 177.
Why? Why? Why couldn’t we see farther?Beyond borders, beyond religions, beyond nationalities?We could see so far that God was waving at us.We were so free that we laughed at borders.
My father never saw me grow up, because I was held hostage by the machinery of Islam.And my mother never witnessed my coming of age, because I was held hostage by the machinery of liberalism.
Why? Why? Why wasn’t my body free in my own country, and why couldn’t my heart be free in the country of another?
I speak with anger.
My mother cried at the airport terminal.
My mother smelled of every street in Iran.Of every president, every cabinet.Of every feeling I had ever felt,of my first kiss, and the hospital where I was born.
She cried out because her son, her entire love, was spreading his wings and escapinginto a prison larger and more beautiful,from the machinery of Islamic terrorism to another machinery, the beautiful, bejeweled machinery of capitalism.
Why couldn’t we look beyond borders?Beyond religions,beyond our foolish beliefs and superstitions,beyond our pride,beyond society,beyond the heroes of our stories,beyond governments and ways of thinking,beyond wars,beyond me,beyond you,beyond this,beyond that,beyond the entire world?
Why couldn’t we look beyond the entire cosmos, look into each other’s eyes, and gaze at one another with love?
I speak with love.
We failed.
ما شکست خوردیم
با غم سخن می‌گویم
۱۶ ساله بودم، رفتم، برگشتم شدم ۱۸ ساله.۱۶۵ سانتی‌متر قد داشتم، برگشتم، شدم ۱۷۷ سانتی‌متر.
چرا؟ چرا؟ چرا نتوانستیم دورتر را ببینیم؟دورتر از مرزها، دورتر از دین‌ها، دورتر از ملیت‌ها؟انقدر دور رو می‌دیدیم که خدا برایمان دست تکان می‌داد.انقدر آزاد بودیم که به مرزها می‌خندیدیم.
پدرم که بزرگ شدن مرا ندید، چون من گروگان این ماشین اسلام بودم،و مادرم بلوغ مرا ندید، چون من گروگان این ماشین لیبرالیسم بودم.
چرا؟ چرا؟ چرا در کشورم جسمم نبود آزاد و در کشور دیگران قلبم نشد آزاد؟
با خشم سخن می‌گویم
مادرم گریه می‌کرد در ترمینال فرودگاه.
مادرم بوی خیابون‌های تمام ایران رو می‌داد.بوی تمام رئیس‌جمهورها، بوی تمام کابینه‌ها،بوی تمام احساساتم،بوی بوسهٔ اولم و بوی بیمارستانی که درش به دنیا آمدم.
هوار می‌کشید که پسرش و تمام عشقش دارد بال می‌کشد و فرار می‌کند،به زندانی بزرگ‌تر و زیباتر،از این ماشین تروریسم اسلام به ماشینی دیگر، ماشین زیبا و پر زرق‌وبرق کاپیتالیسم.
چرا ما نتوانستیم فراتر از مرزها نگاه کنیم؟فراتر از دین‌ها،فراتر از باورهای احمقانه و خرافاتمان،فراتر از غرورمان،فراتر از جامعه،فراتر از قهرمانان داستان‌ها،فراتر از دولت‌ها و طرز فکرها،فراتر از جنگ‌ها،فراتر از من، فراتر از تو،فراتر از این، فراتر از اون،فراتر از تمام جهان.
چرا نتوانستیم فراتر از تمام کیهان فراتر به هم نگاه کنیم و عاشقانه خیره بمونیم؟
عاشقانه سخن می‌گویم
ما شکست خوردیم